Welkom op mijn blog

Vorige week betoogde ik dat het groeiende aantal rechtszaken over neurodiversiteit bij de arbeidsrechtbank in het Verenigd Koninkrijk niet alleen gezien moet worden als bewijs van discriminatie op de werkvloer. Ze kunnen er ook op wijzen dat rechtssystemen eindelijk ervaringen beginnen te erkennen die historisch gezien genegeerd zijn.

Afgelopen maandag verscheen er een interview in The Guardian met psychiater Simon Baron-Cohen, waarin hij de theorie van het 'extreme mannelijke brein' als verklaring voor autisme "niet nuttig" noemde.

Deze blog gaat in op een bijzondere ontwikkeling in het Verenigd Koninkrijk, en wat Nederland hiervan kan leren. Een groeiend aantal neurodivergente werknemers daagt hun werkgevers voor de rechter, en dan bij gespecialiseerde arbeidsrechtbanken met gespecialiseerde kennis over neurodiversiteit.

Afgelopen vrijdag bezocht ik een evenement van Diversity Charter Belgium bezocht over de opkomst van AI en de impact op inclusie, op uitnodiging van Saloua El Boustani.

Van 1 tot en met 7 juni is het de Week van de Mentale Gezondheid. Een mooi moment om stil te staan bij een onderwerp dat vaak wordt besproken, maar nog te weinig wordt verbonden aan een andere belangrijke maatschappelijke uitdaging: discriminatie.

Het VN-Comité over de Rechten van Personen met een Handicap, dat landen die het VN-verdrag Handicap hebben geratificeerd controleert op de naleving ervan, heeft definities gegeven van discriminatie op de arbeidsmarkt. Vormen van discriminatie die expliciet zijn aangemerkt als discriminatie zijn het weigeren van redelijke aanpassingen, ontoegankelijke werkplekken en intimidatie. Dit Comité noemt deze “obstakels voor werkgelegenheid op een open arbeidsmarkt en werkomgeving, waardoor personen met een handicap geen echte keuzes kunnen maken met betrekking tot hun tewerkstelling”.[1] Het gaat dus niet alleen om een verbod op discriminatie, maar ook de plicht om een inclusieve werkomgeving te creëren.

De meeste organisaties geloven dat hun recruitmentproces objectief is: gestructureerd, professioneel, fair. Maar wat als juist die standaardprocedures systematisch bepaalde cognitieve profielen bevoordelen — en andere uitsluiten?

𝗕𝗲𝗻 𝗶𝗸 𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗿𝗼𝗳𝗶𝘁𝗲𝘂𝗿? 𝗝𝗮! 𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗲 𝗺𝗮𝗻𝗶𝗲𝗿 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗽 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝘇𝗼 𝗴𝗲𝗴𝗮𝗮𝗻 𝗶𝘀, 𝗱𝗲𝘂𝗴𝘁 𝗱𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁.Een wat ongebruikelijk begin van een column, maar deze is niet minder belangrijk. Ik heb namelijk € 𝟭𝟮.𝟵𝟭𝟰,𝟵𝟵 uitgegeven aan bijlessen bij Studiemeesters, omdat ik veel 1-op-1-vakbegeleiding nodig bleek te hebben bij sommige dingen en ik door het NTI van het kastje naar de muur werd gestuurd als ik erom vroeg. Doordat ik altijd thuis heb gewoond, rijke ouders heb die mij royaal voorzien, en ik 3 jaar bijna fulltime productiewerk heb gedaan, heb ik 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘀𝘁𝘂𝗱𝗶𝗲𝘀𝗰𝗵𝘂𝗹𝗱.Maar dit deugt niet, als je het mij vraagt, hoeveel ik er ook aan heb gehad. Ik heb al eerder geluiden gehoord dat commerciële bijlessen op hun beurt ook weer ongelijkheid in de hand werken, omdat alleen rijke ouders dat kunnen betalen, en kinderen van arme ouders er geen gebruik van kunnen maken (en ik snap dat mensen dit roepen).Ik heb er zelf ook het een en ander over te zeggen. Al eerder pleitte ik voor een ‘kettingzaag’ door het curriculum (lees https://lnkd.in/eFebgv6b). Waarschijnlijk heb ik ongeveer de helft van dat geld heb ik uitgegeven aan vakken waar ik niets mee wil doen (die ik in het rood heb gedrukt).€ 𝟲.𝟬𝟬𝟬 𝗲𝗻 𝗼𝗼𝗸 𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗹𝗲 𝘂𝗶𝘁𝗱𝗮𝗴𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻, 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝘀𝘁𝘂𝗱𝗶𝗲𝗽𝘂𝗻𝘁𝗲𝗻, laat dat even op je inwerken. Zoveel had ik kunnen besparen als die ‘kettingzaag’ bij het begin van mijn hbo-studie door mijn curriculum werd gehaald. En besef ook even: de tijd die dan niet aan mij werd uitgegeven, had dan aan andere studenten gegeven kunnen worden. En ik zou waarschijnlijk nu bezig zijn met de master Staatsrecht & Encyclopedie.Ondertussen wordt er in onderwijsland veel geklaagd over:- lerarentekort en hoge werkdruk in PO en VO;- jaarlijks verandert 15% van de studenten van opleiding;- prestatiedruk en mentale uitdagingen bij jongeren, inclusief toenemende burn-outs;- bezuinigingen op het (hoger) onderwijs en op DIG-beleid.Dit moet anders wat mij betreft, en dit kan wat mij betreft ook anders. Voor mij extra reden om voor deze ‘kettingzaag’ te pleiten. Tijd om de wet te wijzigen. Ik zou het doen als ik minister van OCW was. De onderwijssector moet diens middelen anders verdelen, en de wet moet meer maatwerk mogelijk maken.𝗛𝗲𝘁 𝗸𝗮𝗻 𝘄é𝗹𝗔𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝘀𝗹𝗮𝗴

Afgelopen week kwam het rapport 𝗗𝗶𝘀𝗰𝗿𝗶𝗺𝗶𝗻𝗮𝘁𝗶𝗲𝗰𝗶𝗷𝗳𝗲𝗿𝘀 𝗶𝗻 𝟮𝟬𝟮𝟱 van Art.1 in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en het Ministerie van Justitie en Veiligheid uit.In pagina 18 van dat rapport staat dat de maatschappelijke en politieke belangstelling invloed hebben op welke gronden expliciet worden genoemd (en dus ook op dit staafdiagram uit pagina 20, over de meldingen bij de antidiscriminatievoorzieningen).𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗼𝗲𝗱𝗲 𝗿𝗲𝗱𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴 𝘇𝗼 𝘁𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗻?Vooropgesteld, ik steun alle aandacht die hier al wel is. Echter, als onderzoeker naar discriminatie tegen neurodivergente mensen, met als 𝗽𝗿𝗶𝗺𝗮𝗶𝗿𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗹 achter dit onderzoekswerk dat 𝗶𝗻 𝗿𝗮𝗽𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗼𝗼𝗸 𝗮𝗮𝗻𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝘀𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁, voelt het wel als een teleurstelling dat dat nogmaals niet is gebeurt. En de woorden 'onzichtbare beperking' en alles met 'neuro' erin zijn, komen niet voor. 𝗗𝗶𝘁 𝘁𝗲𝗿𝘄𝗶𝗷𝗹 𝟭𝟱-𝟮𝟬% 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗯𝗲𝘃𝗼𝗹𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁 𝗶𝘀. 𝗭𝗼'𝗻 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝗱𝘂𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗵𝗼𝗼𝗿𝗱.Wel staat op pagina 35: "1.594 ADV-meldingen gaan over het terrein van collectieve voorzieningen, 15 procent van het totaal. Zoals in voorgaande jaren gaan verhoudingsgewijs veel van deze meldingen over discriminatie op grond van handicap of chronische ziekte. Een deel van deze meldingen speelt zich af in de context van (gezondheids)zorg: het gaat bijvoorbeeld om melders die zich door een mentale of psychische ziekte niet goed geholpen voelen door hun huisarts, of door mensen die klachten hebben over ggz-instellingen waar zij zorg ontvangen. Zeker 60 meldingen hebben te maken met de gemeente: melders voelen zich onheus bejegend door gemeenteambtenaren, gediscrimineerd bij Wmo-aanvragen of komen in hun woonomgeving fysieke drempels tegen." Vanuit mijn onderzoek naar discriminatie tegen neurodivergente mensen herken ik dit beeld.𝗔𝗮𝗻𝗴𝗲𝘇𝗶𝗲𝗻 𝗿𝗮𝗽𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗹𝗲𝘇𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗽𝗼𝗹𝗶𝘁𝗶𝗰𝗶, 𝗱𝗶𝗲 𝘃𝗲𝗿𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻𝘀 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝘀𝘁𝘂𝘂𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱, vind ik het best zorgelijk dat er over sommige groepen en zaken geen of weinig aandacht is. 𝗗𝗶𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗱𝗲 𝗱𝗿𝘂𝗸 𝗼𝗽 𝗽𝗼𝗹𝗶𝘁𝗶𝗰𝗶 𝗼𝗺 𝗵𝗶𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱 𝗼𝗽 𝘁𝗲 𝗳𝗼𝗿𝗺𝘂𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻, want 𝘃𝗿𝗶𝗷𝘄𝗲𝗹 𝗶𝗲𝗱𝗲𝗿𝗲 𝘀𝗲𝘁 𝗞𝗮𝗺𝗲𝗿𝘃𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗱𝗲𝗯𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻𝘁 𝗻.𝗮.𝘃. 𝗲𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝘀𝗯𝗲𝗿𝗶𝗰𝗵𝘁.Dit rapport bestaat verder alleen uit cijfers. In mijn boek 𝗗𝗲 𝘀𝘁𝗲𝗺 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁 heb ik bewust ook commentaar gegeven over wat voor beleidsmakers belangrijk is om te weten, als zij hier wat aan willen doen.

Wat dit betekent voor verder onderzoek, beleid en belangenbehartiging, en welke lessen we kunnen leren van andere ervaringen.

Ongeveer 15% tot 20% van de Nederlandse bevolking is neurodivergent (daaronder vallen onder andere autisme, ADHD, hoogbegaafdheid en dyslectie). Wij, de schrijvers van dit stuk, horen ook bij deze groep.

Een van de zaken waar ik me nu hard voor wil maken binnen het ECIO | Expertisecentrum Inclusief Onderwijs is dat curricula van studenten (flink) worden ingekort bij studenten, zeker als zij weten wat zij voor type beroep willen doen.Dit moet wat mij betreft uiteraard wel zorgvuldig. Toen ik een traject bij EEGA Plus, werd ik eerst uitgebreid onderzocht, voordat ik aan een opleiding begon. Ik koos dus niet 'zomaar' een opleiding uit. Dat was voor mij wel fijn, want ik kreeg antwoorden op vragen die ik had over mijzelf en wat voor mij mogelijk was. Later heb ik nog een keer zo'n onderzoek bij mijzelf laten uitvoeren, maar dan voor een hbo-studie. N.a.v. dat onderzoek werd mij geadviseerd om een thuisstudie rechten te volgen en een baan te zoeken als adviseur, en mijn interesse in beleid was ook al duidelijk (en daar ging het gesprek met de loopbaancoach ook over). Ik heb zowel de vakkenpakketten op het hbo, als mijn huidige premaster gedeeld. De vakken in het rood zou ik dan niet hoeven te volgen, omdat die niet nodig zijn voor mijn ambities. Daar hoef ik geen tijd en geld (aan bijlessen) aan uit te geven, en docenten hoeven ook niets aan mij uit te geven.Inmiddels heb ik ook een gesprek hierover gevoerd met de vicedecaan van de faculteit Rechtswetenschappen van de Open Universiteit. En ook zij staat volledig achter mijn voorstel. Zij voerde als argumenten aan dat studenten hierdoor beter worden geïnformeerd over de studie, en dus beter voorbereid aan een opleiding beginnen, en docenten er beter op kunnen vertrouwen dat zij intrinsiek gemotiveerde studenten hebben voor de vakken. Eerder kreeg ik er ook al steun voor van iemand binnen WAVE We Appreciate, Value & Empower.Het aantal te behalen studiepunten is vastgelegd in artikel 7.4 en 7.5 van de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek. De OER moet zich daaraan houden. Dus dit kan helaas niet 'zomaar' worden ingevoerd. Ik hoop steun te krijgen van degenen die de macht hebben om OER's te veranderen.Maar ik hoop toch op zijn minst de discussie in onderwijsland verder op scherp te stellen. Andere redenen waarom ik hier voorstander van ben, naast mijn eigen ervaringen, zijn: