Afgelopen week kwam het rapport 𝗗𝗶𝘀𝗰𝗿𝗶𝗺𝗶𝗻𝗮𝘁𝗶𝗲𝗰𝗶𝗷𝗳𝗲𝗿𝘀 𝗶𝗻 𝟮𝟬𝟮𝟱 van Art.1 in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en het Ministerie van Justitie en Veiligheid uit.
In pagina 18 van dat rapport staat dat de maatschappelijke en politieke belangstelling invloed hebben op welke gronden expliciet worden genoemd (en dus ook op dit staafdiagram uit pagina 20, over de meldingen bij de antidiscriminatievoorzieningen).
𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗼𝗲𝗱𝗲 𝗿𝗲𝗱𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴 𝘇𝗼 𝘁𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗻?
Vooropgesteld, ik steun alle aandacht die hier al wel is. Echter, als onderzoeker naar discriminatie tegen neurodivergente mensen, met als 𝗽𝗿𝗶𝗺𝗮𝗶𝗿𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗹 achter dit onderzoekswerk dat 𝗶𝗻 𝗿𝗮𝗽𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗼𝗼𝗸 𝗮𝗮𝗻𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝘀𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁, voelt het wel als een teleurstelling dat dat nogmaals niet is gebeurt. En de woorden 'onzichtbare beperking' en alles met 'neuro' erin zijn, komen niet voor. 𝗗𝗶𝘁 𝘁𝗲𝗿𝘄𝗶𝗷𝗹 𝟭𝟱-𝟮𝟬% 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗯𝗲𝘃𝗼𝗹𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁 𝗶𝘀. 𝗭𝗼'𝗻 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝗱𝘂𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗵𝗼𝗼𝗿𝗱.
Wel staat op pagina 35: "1.594 ADV-meldingen gaan over het terrein van collectieve voorzieningen, 15 procent van het totaal. Zoals in voorgaande jaren gaan verhoudingsgewijs veel van deze meldingen over discriminatie op grond van handicap of chronische ziekte. Een deel van deze meldingen speelt zich af in de context van (gezondheids)zorg: het gaat bijvoorbeeld om melders die zich door een mentale of psychische ziekte niet goed geholpen voelen door hun huisarts, of door mensen die klachten hebben over ggz-instellingen waar zij zorg ontvangen. Zeker 60 meldingen hebben te maken met de gemeente: melders voelen zich onheus bejegend door gemeenteambtenaren, gediscrimineerd bij Wmo-aanvragen of komen in hun woonomgeving fysieke drempels tegen." Vanuit mijn onderzoek naar discriminatie tegen neurodivergente mensen herken ik dit beeld.
𝗔𝗮𝗻𝗴𝗲𝘇𝗶𝗲𝗻 𝗿𝗮𝗽𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗹𝗲𝘇𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗽𝗼𝗹𝗶𝘁𝗶𝗰𝗶, 𝗱𝗶𝗲 𝘃𝗲𝗿𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻𝘀 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝘀𝘁𝘂𝘂𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱, vind ik het best zorgelijk dat er over sommige groepen en zaken geen of weinig aandacht is. 𝗗𝗶𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗱𝗲 𝗱𝗿𝘂𝗸 𝗼𝗽 𝗽𝗼𝗹𝗶𝘁𝗶𝗰𝗶 𝗼𝗺 𝗵𝗶𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱 𝗼𝗽 𝘁𝗲 𝗳𝗼𝗿𝗺𝘂𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻, want 𝘃𝗿𝗶𝗷𝘄𝗲𝗹 𝗶𝗲𝗱𝗲𝗿𝗲 𝘀𝗲𝘁 𝗞𝗮𝗺𝗲𝗿𝘃𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗱𝗲𝗯𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻𝘁 𝗻.𝗮.𝘃. 𝗲𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝘀𝗯𝗲𝗿𝗶𝗰𝗵𝘁.
Dit rapport bestaat verder alleen uit cijfers. In mijn boek 𝗗𝗲 𝘀𝘁𝗲𝗺 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝗴𝗲𝗻𝘁 heb ik bewust ook commentaar gegeven over wat voor beleidsmakers belangrijk is om te weten, als zij hier wat aan willen doen.
Reactie plaatsen
Reacties