Ik ben blij dat Chris Dorsman bij Joop van BNNVARA nu ook aandacht heeft gegeven aan de uitdagingen die neurodivergente werknemers meemaken (zijn stuk is te lezen op De ervaringen van neurodivergente mensen maken zichtbaar dat de overbelasting van werknemers toeneemt - Joop - BNNVARA). Hier wat treffende alinea's:
"Opvallend is dat deze uitval zelden structureel wordt meegenomen in de evaluatie van inclusiebeleid. Wat zichtbaar wordt gemaakt, zijn instroom, succes en individuele prestaties. Wat ontbreekt, zijn gegevens over overbelasting, afhaken of de voorwaarden waaronder functioneren houdbaar blijft. Die afwezigheid is geen detail: wat niet wordt gemeten, kan moeilijk als probleem worden erkend."
"Zo blijven bestaande normen intact, terwijl de voorwaarden voor functioneren buiten beeld verdwijnen. De sterke-kanten-retoriek maskeert daarmee de prijs van meedoen en legitimeert uitsluiting zonder die te benoemen. Validisme verschijnt hier niet als expliciet oordeel, maar als normatief kader dat bepaalt wie als functionerend geldt."
"Daarmee wordt duidelijk dat het debat over neurodiversiteit niet draait om talent of tekort, maar om de normen waaraan functioneren wordt afgemeten. Zolang inzetbaarheid, tempo en zichtbare prestaties als vanzelfsprekend uitgangspunt gelden, blijft erkenning afhankelijk van rendement. Neurodiversiteit legt dat niet bloot omdat zij uitzonderlijk is, maar omdat zij zichtbaar maakt wat het systeem veronderstelt over hoe een mens hoort te functioneren."
Een van de populairste aanbevelingen onder neurodivergente werknemers die mijn enquête hebben ingevuld, is dat er meer aandacht en zorg moet zijn voor mentale gezondheid. En dit geldt ook voor neurotypische werknemers, want ook daar neemt het verzuim toe. Zoals hier ook terecht wordt geschreven: "Dat mechanisme beperkt zich niet tot neurodivergente mensen. Ook onder neurotypische werknemers neemt uitval door overbelasting toe. Het arbeidstempo dat als normaal geldt, blijkt voor steeds meer mensen moeilijk vol te houden." Recent onderzoek van o.a. Evelien Brouwers, PhD, gepubliceerd in TBV, laat zien dat werknemers hun psychische klachten vooral zien als gevolg van werkdruk, organisatieproblemen en een gebrek aan steun, niet als de primaire oorzaak van hun verzuim. Over wat dit betekent in de praktijk, heeft Edelhart Y. Kempeneers een stuk geschreven: https://lnkd.in/eMr3gSQX
De huidige rapportage over discriminatie richt zich veel op incidenten, maar zou naar mijn mening ook veel meer moeten gaan over het institutionele component van discriminatie. En met name dat is wat mij betreft een zaak voor bedrijfspsychologen, de Nederlandse Arbeidsinspectie, antidiscriminatievoorzieningen, het DIG-werkveld (waar neurodiversiteit helaas geen onderdeel van is), ambtenaren en politici.
Reactie plaatsen
Reacties