In 2014 is de Wet Passend Onderwijs in werking getreden. Het doel van die wet was om ervoor te zorgen dat zo veel mogelijk kinderen met een handicap of beperking goed onderwijs zouden krijgen. De zorgplicht in die wet betekent dat de school de verantwoordelijkheid heeft om ervoor te zorgen dat kinderen passend onderwijs krijgen.
Een van de belangrijke doelen van de wet was het voorkomen van thuiszitters. Echter, sinds de invoering van deze wet is het aantal thuiszitters gestegen, ondanks de verantwoordelijkheid die voortvloeit uit de zorgplicht die is vastgelegd in Art. 40 lid 4 Wet op het primair onderwijs (Wpo). Daardoor rijst de vraag of de zorgplicht wel zo is ingericht om het doel van geen thuiszitters te realiseren. En dat leidt tot de probleemdefinitie: Hoe kan de zorgplicht uit Art. 40 lid 4 Wpo zo worden ingevuld dat het doel van de Wet Passend Onderwijs wordt bereikt?
Om een antwoord te vinden op deze vraag is literatuur- en jurisprudentieonderzoek gedaan, dat de ontwikkelingen en problemen na de invoering van de wet bespreekt. Ook zijn interviews gehouden met professionals die mede verantwoordelijk zijn voor de invulling van de zorgplicht. Het resultaat van dit onderzoek is dat de zorgplicht zoals die nu in de wet is vastgelegd niet kan leiden tot het gewenste doel. Daarom worden aanbevelingen gedaan die moeten leiden tot verbetering van de uitvoering, zoals een invoering van een toelatingsplicht.
Dit onderzoek heb ik tijdens mijn studie hbo bachelor rechten aan het NTI uitgevoerd. Voor mijn scriptie ben ik later het VN-verdrag Handicap en het wetsvoorstel Wet passend onderwijs gaan behandelen.
Reactie plaatsen
Reacties