Mensen die om wat voor reden dan ook niet fulltime kunnen werken, kunnen vaak moeizaam aan werk komen (ongeveer 100.000 mensen in de WIA, de WGA en de Wajong is volgens de laatste cijfers van de Monitor Arbeidsparticipatie Arbeidsbeperkten van het UWV beschikbaar voor werk) terwijl er wel een enorm personeelstekort is. Dit moet anders, daarom onderteken ik deze petitie van Evelien Jonkers die is verspreid bij DeGoedeZaak. Wij vragen concreet:
Van het kabinet:
- Pas de premiestructuur aan, zodat parttime werknemers niet vrijwel even duur zijn als fulltimers;
- Volg de maatregelen 1 t/m 11 van het IBO “Werk aan de WIA” éérst op (de “DOEN” maatregelen) om een goed fundament te creëren zodat mensen met een WIA-uitkering werkelijk aan een baan kunnen komen;
- Stel een verplicht quotum in voor werkgevers met meer dan 250 werknemers voor het creëren van parttime functies en kijk breder dan de banenafspraak/participatiewet.
Van werkgevers:
- Creëer de mogelijkheid om 4, 5 of 6 uur per dag te werken;
- Zorg voor parttime functies in elke laag van de organisatie: van uitvoering tot aan management;
- Zet vooroordelen opzij, ga in gesprek met mensen met een uitkering: niet iedereen heeft begeleiding nodig, een deel kan per uur nog net zo productief zijn als eerst;
- Bied gelijkwaardig loon en arbeidsvoorwaarden naar rato bij gelijkwaardige prestaties;
Sta open voor aanpassingen en opbouwschema’s waar nodig;
- Geef parttimers bij goed functioneren een contract voor onbepaalde tijd;
Parttime is ook echt parttime, verwacht niet dat mensen alsnog 8 uur per dag bereikbaar of inzetbaar zijn.
Het hierin beschreven onrecht klinkt voor velen vaag, maar het is wel ingrijpend. Niet alleen voor de desbetreffende werknemer, maar in zekere zin hebben we er allemaal last van, want:
- Veel sectoren kampen met personeelstekort en Nederland vergrijst. Grote kans op werk, zou je denken. Nou, volgens de laatste cijfers van de Monitor Arbeidsparticipatie Arbeidsbeperkten van het UWV zit ongeveer 100.000 mensen in de WIA, de WGA en de Wajong, die in staat is om te werken, zonder werk.
- Deze uitsluiting kost de staatskast bakken met geld, maar waar het in de media en in het debat wel gaat over geld naar DIG-beleid en institutionele hervormingen, wordt de huidige schade (uitsluiting en verzuim) onderbelicht (journalisten die hier zijn getagd, ik kijk naar jullie).
- Het bevredigen van gezondheidsbhoeften wordt nu helaas nog te makkelijk als optie behandeld, en dat heeft vaak desastreuze gevolgen voor de werknemer.
In mijn boek 'De stem van de neurodivergent' ben ik ook ingegaan op het financiële aspect. Het is te koop via https://lnkd.in/eU67RXbi
De link van de petitie is https://lnkd.in/eBZYf3kt
Reactie plaatsen
Reacties