Ik had het eerder over de fel bekritiseerde Wet passend onderwijs, waarbij wat luisteren betreft (naar leraren in speciaal en regulier onderwijs en de Raad van State) veel fout ging. Om positief af te sluiten behandel ik een voorbeeld van iemand die veel meer luisterde naar degenen om wie het écht gaat.
Toen oud-minister Dennis Wiersma (Basis- en Voortgezet Onderwijs) aftrad, zag ik op X lofredes van de voorzitters van LBVSO - Leerlingenbelang Voortgezet Speciaal Onderwijs en Ouders & Onderwijs. Beiden gaven aan dat Wiersma, in tegenstelling tot zijn voorgangers in de decennia(!) voor hem, veel meer luisterde naar leraren, leerlingen en ouders dan naar schoolbesturen. Waar zijn voorgangers veel signalen over misstanden op scholen beantwoordden met "ik kan niks, vanwege de vrijheid van onderwijs" pakte Wiersma door.
Zo wilde Wiersma de macht van schoolbesturen, die op dit moment groot is, inperken, waardoor het controleren van hun besluiten makkelijker wordt. Hij vond onder meer dat er beter geluisterd moet worden naar de deskundigheid van leraren. Ook wilde Wiersma dat de toegepaste lesmethodes in het onderwijs bewezen effectief zijn. Hij wilde dook een scherpere toezicht op de onderwijskwaliteit.
Ouders & Onderwijs heeft over het wetsvoorstel verzuim in eerste instantie gezegd dat het fout was. En toen heeft Wiersma Ouders & Onderwijs gevraagd om samen met het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap een verbeterd wetsvoorstel te maken, wat goed ging.
Wil je als beleidsmaker iets verbeteren, dan zou je de volgende vragen moeten stellen:
Welk probleem wil ik oplossen? Kan dat? Wanneer vind ik een probleem opgelost?
Welke middelen kunnen verbetering brengen?
En als je toegepaste middel niet werkt, dan moet je van middel veranderen.
Naast dit herhaal ik wat ik eerder schreef, namelijk dat de macht die functioneert op basis van stigmatiserende 'informatie' doorbroken moet worden en dat de behoefte van het kind de belangrijkste plaats moet hebben, met het recht om te leren als uitgangspunt.
Niemand is perfect. We hebben allemaal blinde vlekken. Maar we hebben wel een grote verantwoordelijkheid in hoe we omgaan met signalen vanuit de praktijk, ook als we niet gewend zijn om die te horen en niet matcht met ons beeld van de situatie. Iemand kan zich uitspreken over wat er gebeurt, maar dan moet de leiding die wel serieus nemen en kritische geluiden moeten goed beschermd worden.
Reactie plaatsen
Reacties