Recent heb ik meerdere vragen gehad over hoe men wel met een respectvolle manier kan spreken over neurodivergente mensen vanuit een cultuur van gelijkwaardigheid, en niet met een door sommigen als negatief ervaren "mensen met een beperking". En aangezien ik die keren lof kreeg over wat ik als antwoord gaf, deel ik het nu ook hier. Ik trek een vergelijking met het voetbal. In het voetbal hebben we keepers, verdedigers, middenvelders en aanvallers (die onderling ook nogal verschillen).
In het voetbal, en met name de artikelen op Voetbal International gaat het vaak over vragen als: welke spelers heeft het team nodig? Wat is de beste positie/opdracht voor deze speler? En in die artikelen gaat het vooral over het geheel (de teamprestatie), en niet dat een bepaald type speler meer of minder waard is dan de ander. Hoewel voornamelijk de aanvallende spelers snel de prijzen voor beste speler pakken, klinkt er ook wel eens "met aanvallers win je wedstrijden, met verdedigers win je titels".
In discussies over de spelers gaat het wel vaak over sterke en zwakke punten van de speler, en diens nut in het team, maar daar wordt haast nooit gesproken over 'spelers met een beperking', maar eerder met uitspraken als:
- "Tegen ploegen waar je veel de bal hebt kun je het beste Diogo Dalot als rechtsachter neerzetten, tegen de grote ploegen kan beter Aaron Wan-Bissaka als rechtsachter."
- "Het rendement van Matheus Cunha is nog niet hoog, maar hij doet veel voorbereidend werk waar Bruno Fernandes en Bryan Mbeumo van profiteren."
- "Thomas Müller speelt niet meer zo veel, maar is met zijn rol in de kleedkamer nog steeds belangrijk."
- "Marcus Rashford is beter als linksbuiten dan als spits."
Twee voorbeelden van trainers die recent zijn geprezen om de keuzes die zij maken met hun spelers, waardoor hun teams plots beter presteerden, zijn Francesco Farioli, vorig seizoen trainer van Ajax, en Michael Carrick, huidig interim-trainer van Manchester United. Beiden hebben belangrijke overeenkomsten achter hun succes, en zo zijn er meer trainers die deze dingen goed doen: zij kijken naar wat zij hebben, wat mogelijk is, zetten de spelers neer op logische plaatsen en geven logische opdrachten mee. En ja, het is niet altijd wat men gewend is om te doen, maar hun keuzes hebben wel goed uitgepakt. En daarom zijn zij ook geliefd bij de fans.
Het profvoetbal is wel een hele zichtbare sector, maar als ik om bovengenoemde redenen online veel mensen deze twee trainers zie steunen, dan denk ik: zouden we deze manier van denken dan niet net zo breed trekken, in plaats van alleen zulke dingen roepen?
Bijzonder voetbalweetje: de langste centrale verdediger die een Ballon d'Or heeft gewonnen, is 1,81 m, de andere 2 zijn 1,75 m, terwijl centrale verdedigers meestal worden geacht langer te zijn. Ik ben zelf 1,92 m, maar bijna altijd vleugelverdediger.
Reactie plaatsen
Reacties