Mijn reflectie op deel 2 van ‘Gewoon lastig of neurodivers’
Karim Amghar laat mooi zien dat in de huidige klas van Hasan veel aandacht is voor structuur, de klassen kleiner zijn, en hij daar duidelijk beter af is dan op het regulier. Ik vond het heel sterk van Karim dat hij het minutenlang voor de camera had met de kinderen over waarom zij op het speciaal onderwijs beter af zijn (hoe fijn de kinderen zich voelen bij elkaar, hoe prettig zij de schoolomgeving ervaren)
“Aanpassen gaat ten kosten van iemands identiteit en ontwikkeling”, aldus Saskia Schepers. Mensen onderschatten vaak hoeveel energie het ‘aanpassen’ kost, vaak tot burn-outs aan toe. Helaas is dit niet iets wat een minderheid treft. Eerlijkheid wordt niet altijd gewaardeerd wanneer het resultaat ‘niet leuk’ is.
Het nut van een omgeving waar je echt goed jezelf kunt zijn en je energie kwijt kunt zonder veroordeeld te worden wordt duidelijk onderstreept door Schepers. Deze documentaire laat ook pijnlijk zien dat, als het met het neurodivergente kind slecht gaat, dat dat een negatieve invloed heeft op de rest van het gezin.
Een neurodivergent brein werkt anders dan een neurotypisch brein. Andere manieren van nadenken, van leren, andere behoeften, en dat begrijpen veel mensen helaas niet, en houdt er ook niet altijd rekening mee. Hierover moet het echt van mijn hart: de buitenwereld doet vaak te lacherig over de behoeften van neurodivergenten. Dit is de meest voorkomende vorm van discriminatie die wij ondervinden!
“Voor wie slikken we onze medicijnen in?” Stevige vraag, maar wel een belangrijke. Want sommige dingen kunnen echt helpen, maar bij andere ‘hulpmiddelen’ is het meer het ideaalbeeld dat wordt gestreeld dan bijvoorbeeld de gezondheid van iemand. Wel is het zo dat neurodivergenten vaak worden benaderd vanuit het idee dat WIJ een beperking hebben. Naar de omgeving wordt niet gekeken, terwijl daar wel alle redenen toe zijn. Zo komt uitval steeds vaker voor en schakelen werkgevers steeds vaker bedrijfspsychologen in om dat tegen te gaan.
Nadat Karim met Bas Dumoulin heeft gesproken over het nut van een label, waarom het hem niets zou opleveren, maar die kinderen wel. Hij is er wel aanvankelijk vergeten bij te vertellen dat het label ook nadelen heeft. Later vertelt Silvijn ook wel dat zijn neurodivergentie ook wel eens op een stigmatiserende manier tegen hem wordt gebruikt (en een label vergroot het risico op stigmatisering en discriminatie bij inschrijving op school of bij sollicitaties).
Deze documentaire eindigt mooi. Karim vertelt over dat hij het hardlopen nodig heeft om rustig te worden, en dat anderen dan weer andere nodig hebben. Ook liet hij zien dat het met Silvijn een stuk beter gaat, hij werk heeft en daar veel verantwoordelijkheden krijgt, dat Chimène het voetbal als uitlaatklep heeft, en dat Hasan vol vertrouwen durft te zeggen dat hij goed voor zichzelf zal kunnen zorgen en zijn broer dat beaamt.
Deze aflevering is te zien op Gewoon lastig of neurodivers | NPO Start
Reactie plaatsen
Reacties